تنهایی در میان جمع: دلتنگ کسی که نیست:
پدیدهای به نام 'تنهایی در میان جمع' در روانشناسی به 'انزوای اجتماعی ذهنی' معروفه: حتی وقتی از نظر فیزیکی محاصرهای، مغز میتونه حس فقدان رو پردازش کنه. جالبه که نورونهای آینهای ما وقتی کسی رو میبینیم که باهامون نیست، فعالتر میشن تا وقتی جمعی از غریبهها دورمون باشن. این شکاف بین انتظار و واقعیت، دوپامین رو قفل میکنه و کورتیزول بالا میره. سوال: آیا تا حالا شده توی شلوغی یه غریبه ناگهان جای خالی رو پر کنه؟
راهکار:
این حس رو میتونی به یک فرصت برای بازتعریف نیازهات تبدیل کنی: شاید اونی که باید باشه، خودت هستی که در شلوغی گمش کردی.