کسی نیست که بگه نترس

زود بزرگ شدم چون کسی نبود بگه نترس، من هستم:

روان‌شناسی به این پدیده «والدشدگی زودهنگام» می‌گه: کودکی که مجبور می‌شه نقش حامی خودش رو بازی کنه، اغلب با کورتیزول بالاتر، هوشیاری بیش‌ازحد و بلوغ کاذب بزرگ می‌شه. مغز، نبودِ «امنیت» رو مثل خطر ثبت می‌کنه و بعدها حتی در آرامش هم دنبال تهدید می‌گرده. سؤال: اون کودکِ درونت هنوز منتظر کدوم جمله‌ست؟

راهکار:

زود بزرگ شدن یعنی سیستم هشدارت همیشه روشن مونده؛ اما همین هوشیاری، بعدها می‌تونه به قدرت تشخیص خطر و مراقبت از خودت تبدیل بشه. جملهٔ «من هستم» رو می‌شه اول به خودت گفت، بعد به آدم‌هایی که دوستشون داری. این چرخه رو می‌شکنه.