وقتی کسی نمیپرسد: خلسهٔ سکوت و زخمهای دیدهنشده:
در روانشناسی به پدیدهای مشابه «گنگی انتخابی پس از آسیب» میگویند؛ جایی که مغز برای جلوگیری از فروپاشی هیجانی، دستگاه کلامی را خاموش میکند. مطالعهای روی بازماندگان خشونت نشان داد ۶۸٪ تا ماهها در نوعی سکوتِ عمیق فرو میروند، نه از ناتوانی، که از نبود شنوندهای امن. جالب است: در فرهنگ بومیان مائوری این خلسه را «ماناوا» مینامند و آن را نه ضعف، که نیرویی مقدس برای التیام میدانند. حالا از خود بپرسیم چند بار کسی را در این خلسه تنها گذاشتهایم؟
راهکار:
این «خلسهٔ سکوت» را میتوان پاسخی انطباقی دید: ذهن با خاموشی از خود محافظت میکند، درست مانند سپری در برابر توقعی که هرگز برآورده نشد. شاید سکوتش فریادی است که در فرکانسی بالاتر از شنوایی دیگران پخش میشود.