تنها نماند آنکه مرا تنها کرد - تحلیل روانشناختی دلشکستگی:
تحقیقات علوم اعصاب نشون میده که طرد اجتماعی همان نواحی از مغز رو فعال میکنه که درد فیزیکی رو پردازش میکنند (آنسینگولا و اینسولا). جالب اینجاست که این مکانیسم تکاملی باعث میشه انسانها برای بقا به گروه وابسته بمونن. آیا جملهات ناخودآگاه داره از یک حقیقت عصبی حرف میزنه: کسی که تو را طرد کرد، خودش هم در تنهایی عصبی غرق نیست؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویهای دیگه دید: آیا واقعاً تنهایی اون فرد نتیجهٔ کار خودشه، یا اینکه تو این فکر باعث میشی خودت بیشتر درگیر یه چرخهٔ ذهنی بشی؟ شاید بهتره به جاش روی رشد شخصی بعد از جدایی تمرکز کنی تا معادلهٔ «تنهایی» برات حل بشه.