کسی که رنجاندت

کارما؛ کسی که رنجاند، خواهد رنجید:

کارما در سانسکریت یعنی «کنش»، نه کیفر الهی؛ قانونش این است که هر رفتاری، از جمله واکنش تو به رنج، بذری می‌شود که در ذهن خودت جوانه می‌زند. پژوهش‌ها می‌گویند قربانیانِ آزار، بیشتر از دیگران در معرضِ آزار رساندن به دیگری هستند؛ پس «رنجیدن» فقط چرخه را ادامه می‌دهد. آیا رهایی از این چرخه، کارمای واقعی نیست؟

راهکار:

این جمله را می‌شود این‌طور هم دید: کارما فقط درباره‌ی «او» نیست؛ درباره‌ی تو هم هست. رها کردنِ انتظارِ رنجیدنِ دیگران، خودش یک عملِ کارماییِ آزادکننده است.