کسی که نمی‌خواد بمونه

بهانه‌های کسی که نمی‌خواهد بماند؛ نشانه‌های جدایی:

وقتی کسی بهانه می‌آورد، در واقع مغز او «توجیه پس از تصمیم» می‌سازد. تحقیقات نوروساینس نشان می‌دهد که احساس ناخوشایند ناهماهنگی شناختی باعث می‌شود انسان قبل از رفتن، روایت‌های جایگزین بسازد تا تصویر خود را از «آدم بد» پاک کند؛ بهانه‌ها دلیل نیستند، مسکنِ وجدانِ یک انتخابِ از قبل انجام‌شده‌اند. آیا این همان صدای ترکیدنِ دلبستگی در مغز نیست؟

راهکار:

این جمله در واقع یک معیار سنجش اراده است: بهانه‌ها دلیل نیستند، فقط عوارض جانبی تصمیمی هستند که از قبل گرفته شده. اگر کسی می‌خواهد بماند، راه را پیدا می‌کند؛ اگر نمی‌خواهد، حتی نزدیک‌ترین چیزها هم تبدیل به مانع می‌شوند.