کسی که لبخندت را کشت

چرا برای کسی که لبخندت را کشت گریه نکنی؟:

این جمله یک حقیقت عصبی را پنهان کرده: لبخند زدن توسط عصب صورتی و عضلهٔ زیگوماتیک انجام می‌شود، اما گریهٔ بعد از جدایی، سیستم دوپامینرژیک مغز را مثل «ترک اعتیاد» فعال می‌کند. در تحقیقات، ناحیهٔ تگمنتوم شکمی که در اعتیاد درگیر است، هنگام دیدن عکس معشوق سابق روشن می‌شود؛ یعنی مغز شما عزادار یک «مادهٔ شیمیایی ناپایدار» است، نه خودِ آدم. به همین دلیل «گریه نکردن» یک تصمیم احساسی نیست، بلکه بازسازی مسیر عصبی است. آیا می‌دانستید احساس «امید برگشتن» هم دقیقاً از همان مسیر دوپامین ترک مواد تولید می‌شود؟

راهکار:

این جمله یک بازتعریف است: لبخندت را کسی «نکشته»، بلکه تو اجازه داده بودی تعریف لبخندت به تأیید او وابسته باشد. حالا که آن آینه شکسته، لبخندت را می‌توانی بدون تماشای دیگران بسازی.