کسی که خدا میفرستد

آشنا شدن با کسی که خدا فرستاده؛ معنای عشق حقیقی:

تحقیقات روانشناسی نشان می‌دهد باور به «نیمه گمشده» و «عشق از پیش تعیین‌شده» در ابتدا هیجان را زیاد می‌کند، اما در بلندمدت با کاهش تعهد و رضایت رابطه همراه است؛ چون شکست‌ها را نشانه «نبودن آن شخص» می‌دانیم. در مقابل، باور به «عشق رشدکننده» باعث می‌شود زوج‌ها مشکلات را تمرین کنند و رابطه عمیق‌تر شود. جالب است که مغز هنگام عشق، دوپامین و اکسی‌توسین ترشح می‌کند و دقیقاً همان مدارهایی فعال می‌شوند که در اعتیاد فعال‌اند! پس شاید «رسالت» چیزی نیست که می‌آید، بلکه چیزی است که می‌سازی.

راهکار:

به جای این که منتظر «فرستاده خدا» باشیم، می‌توانیم عشق را کنش روزانه ببینیم: کسی که انتخابش می‌کنیم و هر روز برایش می‌مانیم. این نگاه، رابطه را از پیش‌گویی به مسئولیت، و از انتظار به آفرینش تبدیل می‌کند.