کسی که دوستت دارد فراموشت نمی‌کند؛ نشانه عشق واقعی:
پدیدهٔ «سوگیری توجه» در روانشناسی نشان می‌دهد مغز آنچه را بار هیجانی قوی دارد عمیق‌تر رمزگذاری می‌کند؛ عشق، آمیگدال و هیپوکامپ را هم‌زمان فعال و خاطرات مربوط به شخص محبوب را مقاوم‌تر می‌کند. اما «فراموش نکردن» تضمین حضور نیست؛ حافظهٔ هیجانی می‌تواند سال‌ها با یک بو یا نام فعال شود، حتی وقتی رابطه تمام شده. این پارادوکس نشان می‌دهد ماندگاری خاطره با ماندگاری رابطه یکی نیست.
راهکار:
فراموش نکردن، تنها معیار عشق نیست؛ گاهی پیوند واقعی در کیفیت توجه، احترام به مرزها و حضورِ آرام دیده می‌شود. خاطرهٔ قوی می‌تواند سال‌ها بماند بی‌آنکه رابطه سالم بماند، پس نشانهٔ عشق پایدار را در رفتار روزمره و انتخاب‌های متقابل ببین، نه فقط در ماندنِ یک اسم در ذهن.