کسی که دوستت دارد کافی است

کسی که دوستش دارم کافی است؛ شعری درباره عشق و رضایت:

در عشق پایدار، مغز مدار «پاداش» را به حضورِ همان یک نفر گره می‌زند: دوپامین به جای هیجانِ تازه، از آرامشِ آشنایی ترشح می‌شود. این یعنی «کافی بودنِ یک نفر» فقط شعر نیست؛ یک بازسیم‌کشی عصبی است که آرزوهای دیگر را بی‌مصرف می‌کند. آیا تو هم این بازسیم‌کشی را تجربه کرده‌ای؟

راهکار:

این حس، به یک لحظهٔ روزمره گره بخورد: «شلوغی خیابان، پیام کوتاه تو، و دنیا که ناگهان به اندازهٔ یک لبخند جا دارد.»