چرا به کسی فکر میکنیم که به ما فکر نمیکند؟:
وقتی کسی بهت فکر نمیکنه، مغزت دقیقاً مثل یک دستگاه قمار در حال «پرداخت متغیر» کار میکنه؛ چون هیچ پاداش قطعیای ازش نمیگیری، دوپامین در هر بار نگاه کردن به پیجش بیشتر ترشح میشه. همین بیتوجهی، سیستم «عدم قطعیت» مغز را فعال میکند و همان مسیرهایی را روشن میکند که در اعتیاد فعال است. برای همین ذهنت او را رها نمیکند: نه به خاطر عشق، بلکه به خاطر معمایی که حل نمیشود.
راهکار:
این متن در واقع دربارهی «تلهی ذهنی» است، نه عشق؛ ما به کسی فکر میکنیم که غایب است چون ذهن برای رها کردنِ ناقصها مشکل دارد. اگر همین الان کسی بیصدا به تو فکر کند، هرگز نمیفهمی؛ پس این جمله فقط یک طرف ماجراست.