کسی یار کسی نیست

شعر کسی یار کسی نیست؛ روایت تنهایی و غم شب:

تنهایی ادراک‌شده در مغز همان مسیر درد جسمی را فعال می‌کند؛ پژوهش‌های fMRI نشان می‌دهد ناحیه سینگولیت قدامی هنگام طردشدن روشن می‌شود. برای همین بی‌اعتمادی به «محرم اسرار» فقط استعاره ادبی نیست، بلکه تهدیدی برای بقا محسوب می‌شود؛ انسانِ تنها کورتیزول بالاتری دارد و خواب عمیق را از دست می‌دهد. ادبیات فارسی پیش از علوم اعصاب این درد را کشف نکرده بود؟

راهکار:

این شعر به‌جای ناامیدی، تصویری از صداقت در تنهایی است؛ گاهی پذیرشِ «کسی یار کسی نیست» ما را از توقعِ نجات‌دهنده آزاد می‌کند و به خوداتکایی می‌رساند.