قرقره شدن

آن‌قدر نخ دادی که قرقره شدی؛ روایت روابط یک‌طرفه:

در اقتصاد توجه، آدم‌ها بودجهٔ محدودی برای محبت و انرژی دارند؛ وقتی بی‌حساب خرجش کنیم، مغز به‌خاطر «زیان‌گریزی» دست از سرمایه‌گذاری برنمی‌دارد و ما را در یک رابطهٔ یک‌طرفه نگه می‌دارد. نتیجه همان قرقره‌ای است که دیگر نخی برای خودش ندارد. اگر نخ تمام شود، قرقره هنوز برای تو ارزشی دارد؟

راهکار:

قرقره شدن را می‌شود جور دیگری دید: نه پایان، که لحظه‌ی سنجش ترازوی رابطه؛ جایی که معلوم می‌شود نخ برای دوختن مشترک رفته یا فقط برای باز شدن.