ابوالفضل علمدار خامنهای؛ بازخوانی اسطوره وفاداری در سیاست:
عباس بن علی در روایتهای اولیه، سقا و علمدار بود؛ هر دو دستش بریده شد و آب به خیمه نرسید. این ناکامیِ کامل بعدها به بزرگترین سرمایه نمادین وفاداری در تشیع تبدیل شد؛ یعنی شکست بهجای پیروزی، نشانه اخلاص شد. از صفویه تا امروز، هر گفتمان سیاسی برای مشروعیتبخشی این نماد را بازتعریف میکند؛ گویی علمدار هر نسل، نسخهای تازه از یک آرمان ناتمام است.
راهکار:
این جمله در امتداد سنت بازخوانی نمادهای کربلا برای زمان حال است؛ اما نکتهی قابل تأمل اینجاست که در روایت اصلی، علمدار نه برای قدرت، که برای رساندن آب جان داد و خود هرگز مدعی رهبری نبود. وقتی وفاداری به یک شخصیت سیاسی با الگوی عباس بن علی پیوند میخورد، مرز میان ارادت آیینی و کنش سیاسی باریک میشود و همین، بحث را از شعار به پرسش دربارهی تعریف وفاداری میکشاند.