قربانی شانس یا نرسیدن به آرزوها؟:
آیا میدانستی در روانشناسی «سندروم قورباغه جوشان» میگوید آدمها بهتدریج شرایط بد را میپذیرند تا جایی که دیگر نمیتوانند از آن خارج شوند؟ شاید تو هم مثل همان قورباغه، بهجای اینکه بپری، در حسرت آرزوهایت ماندی. اما نکته عجیبتر: مغز ما «هزینه فرصت از دست رفته» را بیشتر از دستاوردهای واقعی به خاطر میسپارد. یعنی همان آرزوهایی که به آن نرسیدی، حالا بزرگتر از آنچه بودند در ذهنت جا گرفتهاند. سوال برای جامعه: آیا تا به حال شده آرزویی که به آن نرسیدی، بعدها راه بهتری جلوی پایت بگذارد؟
راهکار:
این حس تلخ نرسیدن به آرزوها گاهی ریشه در "سوگیری تأیید" دارد: مغز ما فقط شکستها را به یاد میآورد و موفقیتهای کوچک را نادیده میگیرد. شاید اگر برگردی و تمام قدمهایی که بهسمت هدفت برداشتهای را لیست کنی، متوجه شوی که خیلی هم از آرزوهایت دور نیستی.