غصه هم میگذرد؛ شعر سهراب سپهری درباره کوتاهی غم:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد موج فیزیولوژیک هیجان در بدن، اگر مدام با فکر تغذیه نشود، در حدود ۹۰ ثانیه بازجذب میشود؛ یعنی «گذر غم» یک استعاره نیست، یک سازوکار عصبی-شیمیایی است. نکتهی متناقض اینجاست: خاطرات منفی با جزئیات بیشتری ذخیره میشوند تا از تکرار خطر جلوگیری کنند، اما همین جزئیات، فرایند عبور را کند میکنند. پس چه چیزی غم را ماندگار میکند: خود رویداد، یا قصهای که مدام از آن تعریف میکنیم؟
راهکار:
میتوان این بیت را آینهی دوطرفه هم خواند: کوتاهی شادی، تلخی غم را کم نمیکند؛ اما کوتاهی غم، شیرینی شادی را گستردهتر میکند. نگاه تضاد، هر دو را گذرا و انسانی نشان میدهد.