کوری ذوق

کوری ذوق؛ وقتی همه چیز برای مدتی طولانی تاریک می‌شود:

به این حالت در روان‌شناسی «آنهدونیا» می‌گویند؛ یعنی از بین رفتن توانایی لذت بردن از چیزی که قبلاً عاشقانه دوستش داشتی. پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهد در این وضعیت، مدار دوپامینی مغز واقعاً کم‌کار می‌شود و شبکهٔ حالت پیش‌فرض بیش‌فعال؛ پس تاریکی، یک تغییر شیمیایی است نه ضعف اراده. سؤال: اگر ذوق یک سیگنال قابل تنظیم است، پس چرا بعضی تاریکی‌ها طولانی‌تر از بقیه‌اند؟

راهکار:

کوریِ ذوق را می‌شود یک «خاموشیِ محافظتی» دید؛ مغز برای این که از یک مسیرِ پرفشار فاصله بگیری، چراغ‌ها را خاموش می‌کند. تاریکی یعنی در حال بازتنظیم شدن هستی، نه در حال از دست دادن همیشگی. ذوقِ عمیق، همان‌طور که ناگهان تاریک شد، می‌تواند با یک جرقه‌ی تازه دوباره روشن شود.