قول ستاره شدن: در جستوجوی ماه آسمانم:
سیاهچالهها ابدی نیستند. بر اساس تابش هاوکینگ، آنها بهمرور انرژی از دست میدهند و پس از میلیاردها سال تبخیر میشوند. در آخرین لحظات، انفجاری از ذرات بنیادی رخ میدهد که شاید در آیندهای دور ماده اولیه ستارهای جدید شود. پس این انتظار از نظر کیهانشناسی کاملاً منطقی است! اگر سیاهچالهای مثل *کمان ای* در مرکز کهکشان راه شیری روزی ناپدید شود، چه بر سر کهکشان میآید؟
راهکار:
این استعاره کیهانی ظرفیت تبدیل شدن به یک داستانک علمی-تخیلی عاشقانه را دارد. تصور کنید سیاهچالهای که در آستانه تبدیل به ستاره است، هر شب با ماه در مکالمهای شاعرانه از انتظار میگوید. شروع یک روایت از این زاویه میتواند مخاطب را میخکوب کند.