تلخترین بستنی عمرم: وقتی وعدهها توخالی میشوند:
تحقیقات نشون میده که مغز انسان وقتی وعدهای میشنود، دوپامین ترشح میکند—حتی اگر آن وعده دروغ باشد. این یعنی ما نه به قول، که به هیجانِ احتمالِ خوشبختی دل میبندیم. تلخی واقعی وقتی است که دوپامین جای خود را به کورتیزول (هورمون استرس) بدهد. سوال تاو: آیا تا حالا شده عمداً به یک قول پوچ دل ببندی چون از تنهاییِ بدون وعده میترسی؟
راهکار:
اگر این حس رو تجربه کردی، بد نیست یادت بیاد که گاهی «قول» بیشتر از یک تعهد، یک آرزوی طرف مقابله است. شاید وقتشه به جای بستن دل به قولها، به رفتارهای ثابت نگاه کنی. همونطور که بستنیِ تلخ رو دیگه نمیخوری.