قول موندن ولی رفتن

قول موندن ولی رفتن؛ چرا آدمها ترکمون میکنن؟:

آدمها وقتی قول میدن، مغز طرف مقابل دوپامین و اکسیتوسین ترشح میکنه؛ دقیقاً همون مسیر عصبی که اعتیاد به شکر و قمار فعال میکنه. برای همین رها شدن بعد از یه قول، از نظر مغز نه فقط غم، بلکه شبیه سندروم ترکه؛ گیرندههای دوپامین کمکار میشن و بیحوصلگی و ولع واقعی ایجاد میشه. پس «قول موندن» از نظر بیولوژیکی سوخت مغز میسازه و ترکیدنش درد فیزیکی داره. چهطور مغز میتونه بین یه خاطرهی خوش و یه زخم عمیق فرق بذاره؟

راهکار:

نگاه جایگزین: قولِ لحظهای، سندِ عشقِ همان لحظه بوده، نه قراردادِ همیشگی. آدمها در طول زمان تغییر میکنند؛ ماندن واقعی نه یک جمله که یک انتخابِ تکرارشونده در روزهای بیشمار است. شاید او همان موقع صادقانه قول داد، اما صادقانه هم تغییر کرد.