قول لبخند بعد از جدایی

اگر رفتم، قول بده لبخندت بماند:

لبخندِ واقعی (دوشن) عضلات اوربیکولاریس چشمی و زیگوماتیک را هم‌زمان فعال می‌کند؛ همین لبخند در حافظهٔ هیجانی ماندگارتر است. پس وعدهٔ «لبخند نرود» در واقع درخواستِ ثبت یک نشانهٔ عصبی-هیجانی است؛ مغز خاطرات همراه با چهره را قوی‌تر بازخوانی می‌کند.

راهکار:

این جمله را می‌توان این‌طور خواند: لبخندِ بعد از رفتن، نه نشانهٔ فراموشی، بلکه آخرین هدیهٔ عاشق است؛ یک قرار کوچک بین دو نفر که خاطره را زنده نگه می‌دارد.