قولی که نمی شکنم

قول همیشگی‌بودن برای تو؛ تعهدی که نمی‌شکنم:

تحقیقات عصب‌شناختی نشان می‌دهد مغز انسان «دائمی بودن» را در قشر قدامی سینگولیت و اینسولا پردازش می‌کند؛ همان مناطقی که هنگام تجربه درد فیزیکی فعال می‌شوند. به همین دلیل شکستن قول ماندن، نه یک استعاره، که واقعاً مثل زخم بدنی درد دارد. جالب‌تر اینکه دوپامین هنگام وعده‌های بلندمدت کمتر ترشح می‌شود و سروتونین جای آن را می‌گیرد؛ یعنی مغز به‌مرور عشق شورانگیز را به آرامش پایدار تبدیل می‌کند. آیا شما هم این درد را جسمی حس می‌کنید؟

راهکار:

این جمله را می‌توانی به تعهد به خودت هم تعمیم بدهی: همیشگی بودن برای کسی از ماندن با خودت شروع می‌شود. اگر روزی حس کردی داری قولت را می‌شکنی، اول ببین کجای این قول با نیازهای امروزت فاصله گرفته است.