قولی برای بعد از رفتن: از لبت نره:
مغز انسان وعدهها را در ناحیهای به نام «قشر پیشپیشانی» ذخیره میکند و با یادآوری مکرر، مسیر عصبی قویتری میسازد. جالب اینجاست که فرهنگهای گوناگون از سنگ قبر گرفته تا دفتر خاطرات، از همین مکانیزم برای ماندگار کردن خاطره عزیزان استفاده میکنند. آیا تا به حال فکر کردهای که چرا بعضی قولها تا آخر عمر در ذهن میمانند؟
راهکار:
این جمله یک درخواست احساسی عمیق است. میتوانی آن را تبدیل به یک رسم شخصی کنی: مثلاً هر روز یک دقیقه به یاد آن شخص لبخند بزنی یا عکسی را در جایی خاص نگاه داری. قولها وقتی با عمل همراه شوند، جاودانه میشوند.