قول آمدن به خواب؛ عاشقانه خواب ابدی:
مغز هنگام خواب REM تقریباً به اندازهی بیداری فعال است، اما قشر پیشپیشانی خاموش است؛ برای همین ملاقاتهای عجیب خواب را بیچونوچرا باور میکنیم. اگر «تا ابد بخوابی»، دیگر بیداریای در کار نیست که آن دیدار را به یاد آوری؛ یعنی وعدهی خواب ابدی، همان ملاقات رویایی را از حافظه پاک میکند. این یک پارادوکس است: تنها راه فهمیدن اینکه او به خوابت آمده، بیدار شدن است.
راهکار:
این جمله یک بدهبستان متافیزیکی است: خواب ابدی در ازای یک ملاقات. اما نکته اینجاست که در خواب، آن آدم ساختهی ذهن توست؛ یعنی داری با تصویری که از او داری قرار میگذاری. شاید نسخهی واقعیترش این باشد که بهجای خواب ابدی، یک «آیین خواب» بسازی: هر شب یک خاطره یا حس مشترک را پیش از خواب مرور کنی تا همان دیدار در قاب طبیعی خواب رخ دهد.