قیصر از لسآنجلس آمد و برای کودکان میناب خواند، اما خوانندگان داخلی سکوت کردند:
جالب است بدانید پدیده «دیاسپورا» (جامعه مهاجر) اغلب حس تعلق مضاعفی به وطن دارد. طبق تحقیقات روانشناسی اجتماعی، افرادی که از سرزمین مادری دور میشوند، گاهی انگیزه بیشتری برای جبران از طریق اقدامات نمادین و خیریه پیدا میکنند. قیصر با این کار نهتنها یک کنسرت اجرا کرد، بلکه یک «بیانیه هویتی» صادر کرد: من هنوز بخشی از این سرزمینم. سوالی که پیش میآید: آیا صدای خوانندهای که خارج از مرزهاست، در داخل میتواند بلندتر از صدای خوانندههای محلی باشد؟
راهکار:
این متن تضاد رفتاری میان خوانندگان خارجکشور و داخل ایران رو برجسته میکند. شاید بهتر باشد به جای سرزنش، ریشههای سیستماتیک سکوت را بررسی کنیم: ترس از مجوز، فشارهای سیاسی یا بیتوجهی به مسئولیت اجتماعی. یک پرسش تیز برای دنبالکنندگان: «آیا یک خواننده برای انجام کار خیر نیاز به مجوز رسمی دارد یا میتواند خارج از چارچوبهای معمول عمل کند؟»