اگر کنار هم میماندیم، خانهای در کوچههای دنیا داشتیم؟:
مطالعات عصبشناسی نشان میدهد حضور عزیزان هورمون اکسی توسین را بالا میبرد که مستقیماً ادراک فضایی مغز را تغییر میدهد: محیطهای کوچک بزرگتر به نظر میرسند و استرس ناشی از محدودیت فضا از بین میرود. پس «تنگ کردن جهان» صرفاً یک استعاره نیست، بلکه مکانیزمی واقعی در مغز است. آیا شما هم تجربه کردهاید که در یک اتاق کوچک با عشقتان، احساس وسعتی بینهایت دارید؟
راهکار:
پاسخ به سوالِ متن: نه، جهان آنقدر پهناور است که با بودن در کنار عشق، هر کوچهای خانهای بینهایت میشود. مشکل از تنگی جهان نیست، از نبودنِ «ما»ست.