رفتار دیگران بر اساس لیاقتشان است، نه ارزشی که میبینند:
در روانشناسی، «نظریه مبادله اجتماعی» بلو میگوید روابط بر اساس محاسبه سود و هزینه پنهان شکل میگیرند. فرد حتی اگر با احترام بالا رفتار شود، ناخودآگاه براساس «مقایسه سطح مقایسه» خود—یعنی انتظارش از آن رابطه—عمل میکند. آیا این محاسبه ناخودآگاه، تعریف «لیاقت» را نسبی میکند؟
راهکار:
این ایده را میتوان با مفهوم «جاذبه بینفردی» در روانشناسی اجتماعی گسترش داد: تحقیقات نشان میدهند مردم ناخودآگاه به سمت کسانی جذب میشوند که سطح مشابهی از سرمایههای اجتماعی (مانند وضعیت، وفاداری یا اعتماد به نفس) را منعکس میکنند. شاید تمرکز بر همترازی این «سرمایهها» به جای صرفاً ارزشگذاری یکطرفه، پویایی رابطه را تغییر دهد.