کنسرت نرفتن در ایران

ارمی‌های ایرانی و حسرت ردیف اول؛ ما اصلاً کنسرت ندیدیم:

پدیده‌ی «هواداری از دور» دقیقاً همان رابطه‌ی پاراجتماعی است؛ جایی که نبودِ تجربه‌ی واقعی، شدت دلبستگی را بالا می‌برد. در اقتصاد توجه، کمیابی تجربه (مثل نبود کنسرت) ارزش نمادین آن را چند برابر می‌کند؛ به همین دلیل حسرت ردیف اول برای فن ایرانی از ردیف اولِ واقعی برای فن خارجی پرمعناتر می‌شود.

راهکار:

این حسرت جمعی فقط یک غم نیست؛ بخشی از هویت فن ایرانی را ساخته است. تجربه‌ی نداشتن، تخیل و وفاداری را عمیق‌تر می‌کند و ردیف اول را به یک رویای مشترک تبدیل می‌کند، نه فقط یک صندلی.