شعر تنهایی و غم؛ هیچکس بغلم نمیگیرد:
لمس و آغوش در مغز با ترشح اکسیتوسین و کاهش کورتیزول پیوند دارد؛ پژوهشها نشان میدهند محرومیت از لمس اجتماعی میتواند با درد جسمی هممسیر شود، چون شبکههای عصبی درد اجتماعی و فیزیکی همپوشانی دارند. جالب اینکه «کنج اتاق» در شعر مثل مرز امن ذهن عمل میکند: اجتناب از طردشدگی گاهی خودش را به شکل پناهگاه نشان میدهد.
راهکار:
این سطرها تنهایی را به آغوشی درونی تبدیل میکنند که از بیرون نمیآید؛ شاید «زانوی غم» نه نشانهٔ فقدان آغوش، بلکه اولین آغوشی باشد که انسان به خودش میدهد. کنج اتاق در این تصویر جای شکست نیست؛ فضایی است که دیوارهایش بهجای دیگران، وزن سکوت را تحمل میکنند.