کنارم بمان؛ خماریِ شبی که رهایم نمیکند:
وابستگی عاطفی یک استعاره نیست؛ عصبشناسی آن را اعتیاد مینامد. مغز در عشق پرشور، همان مسیر پاداشی را فعال میکند که کوکائین فعال میکند؛ و دوریِ معشوق دقیقاً سندرم ترک است. «خماری» در این مصرع، توصیف علمیِ افت دوپامین و کورتیزول بالاست؛ نه فقط یک خیال شاعرانه. آیا میدانستی جدایی عاطفی میتواند همان علائم جسمیِ ترک مواد را ایجاد کند؟
راهکار:
میتوان این تصویر را از زاویهای دیگر دید: طولانیترین شبِ خماری هم سرانجام صبح میشود؛ پس طلبِ ماندنِ او، دعوت به عبور از شب است، نه چنگ زدن به آن.