کنار نیامدن با گذشته

پشیمانی از خراب کردن دیوار رابطه؛ غصه‌ای که تا ابد می‌ماند:

روان‌شناسی اجتماعی می‌گوید انسان‌ها برای کاهش ناهماهنگی شناختی، یا اشتباه خود را توجیه می‌کنند یا برای همیشه از آن صحنه اجتناب می‌کنند. فستینگر در آزمایش فرقه آخرالزمانی دید که پس از شکست پیش‌بینی، اعضا به‌جای پذیرش خطا، باورمندتر شدند؛ چون هزینه‌ی اعتراف از هزینه‌ی انکار سنگین‌تر است. اینجا غصه ابدی شاید همان هزینه‌ی انکار باشد.

راهکار:

می‌توان دیوار فروریخته را نه خرابی، که یک گذر ناخواسته دید؛ آجر لق نشانه‌ای از امکان عبور است، نه یادگار شکست. در منطق ذهن، هر نگاه به گذشته، گذشته را بازسازی می‌کند؛ پس آن دیوار هر بار با غصه‌ی تو بلندتر می‌شود. شاید وقت آن است که نقشه‌ی خرابه را ورق بزنی.