بیتفاوتی؛ آیا واقعاً بهترین راه کنار آمدن با زندگی است؟:
تحقیقات سلیگمن درباره «درماندگی آموختهشده» نشان میدهد وقتی موجود زنده بارها شکست میخورد، نهتنها تلاش نمیکند، بلکه حتی فرصتهای جلوی چشمش را هم نادیده میگیرد. بیتفاوتیِ افراطی در واقع مکانیزم مغز برای کمکردن درد است؛ اما مطالعات نشان داده سرکوب مزمن هیجان، کورتیزول را بالا میبرد و التهاب بدن را زیاد میکند. پس شاید این «بهترین راه» دقیقاً همان جایی باشد که بدن بهای سنگینی میدهد. آیا راهی بین حسکردن و رها کردن هست؟
راهکار:
بازسازی: بیتفاوتی را نهبهعنوان نبودِ احساس، بلکه مثل ولکردنِ کشتی در طوفان ببین؛ گاهی رها کردنِ کنترل، عاقلانهترین واکنش است، نه بیاحساسی.