کنار آدم درست نبودن

طول می‌کشد تا بفهمی کنار آدم درستت نبودی، نه ناکافی:

مغز انسان طرد شدن عاطفی را در همان مراکزی پردازش می‌کند که درد فیزیکی را. به همین دلیل تحقیر و حس ناکافی بودن، واقعاً مثل زخم می‌ماند. اما نکته جالب اینجاست: این درد نه صرفاً برای از دست دادن فرد، که بیشتر به خاطر فروپاشی «تصویر ذهنی از آینده»‌ای است که با او ساخته بودی. به همین خاطر است که طول می‌کشد؛ مغز باید آن داستان آینده را بازنویسی کند.

راهکار:

این جمله‌ات مصداق خطای بنیادی اسناد است. ما شکست یک رابطه را اغلب به نقص‌های درونی خود نسبت می‌دهیم، در حالی که معمولاً فقط یک ناسازگاری ساده بوده است. مثل سرکه‌ای که فکر می‌کند ترش است چون به قدر کافی خوب نیست، غافل از اینکه در کنارش به جای شیرینی، جوش شیرین گذاشته‌اند.