فراموشی در برف مرداد؛ وعده‌ای که هرگز عملی نمی‌شود:
مغز برای رویدادهای نقض‌کننده انتظار، سیگنال «خطای پیش‌بینی» صادر می‌کند و دوپامین ترشح می‌شود؛ نتیجه آنکه جمله‌ای درباره فراموشی، خودش عمیق‌تر در حافظه رمزگذاری می‌شود. از نظر اقلیمی هم برف مرداد فقط پس از فوران آتشفشان تامبورا در ۱۸۱۶ و «سال بدون تابستان» ثبت شده؛ یعنی این شرط یا هرگز رخ نمی‌دهد یا اگر رخ دهد، خودش آن‌قدر استثنایی است که ازیادرفتن را ناممکن می‌کند.
راهکار:
این متن با یک پارادوکس اقلیمی بازی می‌کند: گره‌زدن فراموشی به رویدادی ناممکن، در واقع ماندگاری را تضمین می‌کند. می‌توانی همین الگو را با ناممکن‌های دیگر ادامه بدهی؛ مثلاً «وقتی در کویر برف ببارد» یا «وقتی ساعت از ۲۵ عبور کند». این قالب در ادبیات فارسی به «محال‌گویی» نزدیک است و جذابیتش از تنش میان ذهن منطقی و تصویر ناممکن می‌آید.