وقتی ماه از مقایسه با معشوقت شکایت میکند:
آیا میدانستید ماه فقط ۱۲٪ نور خورشید را بازتاب میدهد، دقیقاً مثل آسفالت کهنه؟ درخشش خیرهکنندهاش یک توهم نوری ناشی از تضاد با آسمان سیاه است. معشوق هم وقتی با او مقایسه میشود، همین توهم را ایجاد میکند: سطحش پر از دهانههای برخورد ناپیداست. حالا فکر کنید میان این همه زخم، کدام دهانه را به نام او ثبت کردهاید؟
راهکار:
این مکالمهی خیالی را ادامه بده: اگر آن شخص دیگر هم حاضر بود، به ماه چه میگفت؟ مثلاً: «تو هر شب برمیگردی، اما او یک بار رفت و دیگر نیامد.» میتوانی این دیالوگ را به یک شعر کوتاه سهبیتی تبدیل کنی که هر طرف یک مصرع بگوید.