در آغوش غمی به وسعت دریا:
وقتی میگویید «غمی به وسعت دریا»، ناخودآگاه به یک حقیقت مغزی اشاره میکنید: تصویربرداریهای fMRI نشان میدهند که اندوه عاطفی دقیقاً همان قشر کمربندی پیشین مغز را فعال میکند که درد فیزیکی. یعنی مغزتان واقعاً آن را مانند یک زخم پردازش میکند، به همین دلیل اینقدر فراخ و واقعی حسش میکنید. جالب اینجاست که تنها انسان میتواند از همین رنج، شعر بیافریند. آیا تابهحال شده غم، برایتان مثل یک اقیانوس، چیز تازهای به ساحل ذهنتان بیاورد؟
راهکار:
غم شما را «دریاوش» توصیف کرده؛ از دیدی دیگر، دریا فقط وسعت نیست، بلکه عمق و جزر و مد دارد. همین غم، اگر به عمقش بروید، میتواند منبع خلاقیت یا خودشناسی شود، نه یک باتلاق بیپایان.