کنایه سنگین: بعضیها فقط حسرت ما را میخورند:
در روانشناسی به این وضعیت «مقایسه اجتماعی نزولی» میگویند؛ مغز هنگام تماشای زندگی دیگران، دوپامین ترشح میکند اما این پاداش مثل قند خالی است و فرد را در چرخهی نشخوار فکری گرفتار میکند. جالب اینجاست که گرسنگیِ ناشی از حسرت، برخلاف گرسنگی فیزیکی، هرگز با مصرفِ موفقیت دیگران سیر نمیشود؛ چون دقیقاً از ناحیهای تغذیه میکند که نیازش نامحدود است.
راهکار:
از زاویه روانشناسی، حسرت خوردن دیگران نشانهی گرسنگی عاطفی خودشان است؛ هر چه شما موفقتر بدرخشید، چرخهی مقایسه در ذهن آنها پررنگتر میشود.