کنایه از ترک کردن

دود شدن و رفتن؛ شعری کوتاه برای رهایی:

از دید فیزیک، دود حاصل احتراق ناقص است: ذرات جامد کربن معلق در گازهای داغ که به دلیل چگالی کمتر، بالا می‌روند. جالب اینجاست که بزرگ‌ترین تزریق دود تاریخ، فوران آتشفشان‌ها، تا لایه استراتوسفر می‌رود و اقلیم زمین را ماه‌ها دگرگون می‌کند. آیا 'دود شدن' روح هم چنین تأثیری در مقیاس شخصی دارد؟

راهکار:

دود شدن در این بافت یعنی پراکنده شدن بدون نابودی. از نگاه علم، ذرات دود هرگز محو نمی‌شوند، فقط در جو پخش می‌شوند و گاهی تا استراتوسفر می‌روند. شاید این استعاره بگوید: رفتن همیشه پایان نیست، گاهی تغییر شکل است.