یقین به نائب امام زمان؛ کلام شهید محسن حججی:
در فقه شیعه، مفهوم «ولایت فقیه» پیش از انقلاب اسلامی عمدتاً به «ولایت بر قاصران» (امور حسبیه) محدود میشد، اما امام خمینی آن را به «ولایت مطلقه» بسط داد تا اختیارات حکومتی را شامل شود. این نظریه بر اساس اصل «حفظ نظام» توجیه میشود که حتی بر احکام اولیه شرعی اولویت مییابد. جالب اینکه این تحول تفسیری، تنشهای فلسفی عمیقی با اصل «عدم ولایت بشر بر بشر» ایجاد کرد. آیا این پارادوکس حقوقی در عمل حل شده است؟
راهکار:
این بیان از یک شهید، نه فقط یک باور مذهبی، که تجسم «ایثار شناختی» است؛ جایی که فرد برای اعتقاد خود، نه فقط جان، که دارایی فکریاش را نیز فدا میکند. از منظر روانشناسی اجتماعی، این نوع فداکاری میتواند گروههای همباور را به شدت منسجم کند، اما پرسش اینجاست: آیا «یقین» همواره محصول تأمل فردی است یا ساختاری اجتماعی؟