بیتفاوتی اجتماعی؛ وقتی عکس میگیرند نه دست:
اثر تماشاگر: در موقعیتهای مبهم، هرچه ناظر بیشتر باشد، مسئولیت پخشتر میشود و فرد احساس میکند «دیگری کمک میکند». پژوهشها نشان میدهند عامل اصلی ابهام است، نه فقط تعداد. دوربین هم میتواند توهم اقدام بدهد: ثبت واقعه، وجدان را موقتاً آرام میکند. انگار عکس، جای دست را میگیرد. آیا ثبت کردن، ما را از کمک کردن معاف میکند؟
راهکار:
این جمله را میتوان اینطور بازخوانی کرد: دوربین، فاصلهی عاطفی را مستند میکند. وقتی فرد به جای کمک، ثبت میکند، در واقع «تماشا» را جایگزین «حضور» میکند. این یک نقص فردی نیست، محصول موقعیتی است که مسئولیت در میان جمع پخش میشود. تصویر تلخ، اما نقطهی شروع خوبی برای دیدن الگوهای بیتفاوتی است.