چرا شنا یاد دادن به آدم غرقشده بیهوده است؟:
پدیدهی «پاسخ غرقشدگی» فقط ۲۰ تا ۶۰ ثانیه طول میکشد؛ غریق در این مدت نه فریاد میزند نه دست تکان میدهد، بدنش عمودی میماند و سرش به عقب خم میشود تا نفس بکشد. یعنی حتی اگر نجاتگر حرفهای هم کنارش باشد، بدون شناخت همین پنجرهی کوتاه، متوجه خطر نمیشود. نکتهی عجیبتر: غرقشدگیِ ثانویه میتواند ساعتی بعد از خروج از آب رخ دهد. در نتیجه، «شنا یاد دادن» به کسی که غرق شده، نه فقط بیمعنا، بلکه نشانهی اشتباه فهمیدنِ فاجعه است. آیا ما هم منتظر فریاد کسی هستیم که ذاتاً بیصداست؟
راهکار:
بازنویسی این جمله: «کسی که غرق شده به دنبال یادگیری شنا نیست، به دنبال کسی است که قبل از رفتن زیر آب دستش را گرفته باشد.» پس اصل ماجرا شنا نیست؛ زمان است؛ و هر کمکی خارج از زمانِ خود، به دردِ نجات نمیخورد، فقط به دردِ تسلیِ بازماندهها.