جملهای که دخترباباها را آرام میکند؛ نصف مشکل حل است:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد وقتی یک چهره امن مثل پدر با لحن نگران بپرسد «چشه؟»، مغز آن را بهعنوان «تهدید نیستی» رمزگشایی میکند؛ اکسیتوسین آزاد میشود و فعالیت آمیگدال، مرکز هشدار مغز، کاهش مییابد. این همان «اعتباربخشی هیجانی» در رواندرمانی است: قبل از راهحل، مشکل باید دیده شود. پس این جمله فقط عاطفی نیست، یک ابزار زیستی تنظیم استرس است.
راهکار:
ریفریم: این جمله فقط مخصوص دخترباباها نیست؛ هر آدمی یک «بیا ببینم چته» واقعی از طرف کسی که دوستش دارد میخواهد، حتی وقتی حرفی برای گفتن ندارد.