صبحتون پر از تیکه به دشمن؛ طنز یا جنگ روانی؟:
در علوم اعصاب، «تیکه» و شوخطبعی پرخاشگرانه نوعی «نقض بیخطر» است: مغز تهدید را تشخیص میدهد اما همزمان سیگنال امنیت دریافت میکند و دوپامین آزاد میشود. حتی «شادنفرود» یعنی لذت از شکست دیگری، در بخش پاداش مغز فعال میشود. خنده در اصل ابزار تکاملی رتبهبندی اجتماعی بوده؛ بدون خشونت فیزیکی، جایگاهت را در گروه تثبیت میکنی. سؤال: آیا تیکه به «دشمن» واقعی همان لذت را دارد که تیکه به رفیق صمیمی؟
راهکار:
این متن فقط یک جوک نیست؛ یک آیین کوچک است: تبدیل «دشمن» به شخصیت کمیک کارتونی. حریف واقعی در ذهن ماست و تیکه زبانی، سلاحی برای کوچککردن ترسهاست.