نیاز همگانی به آغوشی برای آرامش:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد فشار ملایم و گرمای آغوش، سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال کرده و با ترشح اکسیتوسین، ضربان قلب و سطح کورتیزول را کاهش میدهد. این یک نیاز بیولوژیک برای تنظیم احساسات است. آیا جامعهی مدرن این نیاز غریزی را نادیده گرفته؟
راهکار:
مطالعات نشان میدهند در آغوش گرفتنِ منظم (حداقل ۲۰ ثانیه) سطح هورمون استرس (کورتیزول) را کاهش و هورمونهای مرتبط با پیوند و اعتماد (اکسیتوسین) را افزایش میدهد. این یک «تکنیک» علمی برای تقویت آرامش است.