کمبود دوست

طنزِ تلخِ کمبود دوست و وفور دشمن:

در روانشناسی اجتماعی، «تعصب درون‌گروهی» باعث می‌شده ما دشمنان را بیشتر از دوستان واقعی‌مان به خاطر بسپاریم، زیرا مغز ما برای شناسایی تهدیدها برنامه‌ریزی شده. شاید این حس، بازتابی از یک مکانیسم بقای باستانی باشد که اکنون در قالب طنز ظاهر می‌شود. آیا شبکه‌های اجتماعی این تعصب را تقویت می‌کنند؟

راهکار:

این حس طنزآمیز از تنهایی، می‌تونه نقطه شروع یه پست یا استوری درباره «هنر تبدیل دشمنان به مخاطب» باشه. چطور میشه از این نگاه منفی، محتوایی جذاب برای شبکه‌اجتماعی ساخت؟