قمار روی احساسات

قمار روی خوشی‌ها؛ وقتی یک شب همه‌چیز را می‌بازد:

در نظریه چشم‌انداز کانمن و تورسکی، درد از دست دادن تقریباً دو برابر لذت به دست آوردن همان چیز است؛ به همین دلیل بعد از یک قمار احساسی، مغز بیشتر از خودِ اتفاق، درگیر محاسبه‌ی «چه چیزی از دست رفت» می‌شود. جالب‌تر این که مدار پاداش مغز بین عشق و قمار تفاوت چندانی نمی‌گذارد؛ هر دو دوپامین ترشح می‌کنند و ما را به ریسک‌های غیرمنطقی می‌کشانند. از این منظر، شکست عاطفی واقعاً یک جور شرط‌بندی روی آینده است.

راهکار:

این جمله تصویری از یک باخت نیست؛ تصویری از آگاهی پس از باخت است. لحظه‌ای که می‌فهمی خوشی سرمایه بود نه شانس، تازه اولین برد واقعی است.