کمانچه خیابانی

پارادوکس شادیِ خیابانی با چشمانِ خیس:

آیا می‌دانستید که مغز هنگام نواختن موسیقیِغمگین، همان نواحی پاداشی را فعال می‌کند که در شادی؟ پدیده‌ای به نام «پارادوکس غم لذت‌بخش»: موسیقیِ غمگین با آزادسازی هورمون پرولاکتین، حس آرامش و همدلی ایجاد می‌کند. پس آن مرد با کمانچه‌اش شاید نه ریاکار، که از نظر عصب‌شناسی صادق‌ترین نوع شادی را تجربه می‌کرد. سوال به جامعه: آیا «شاد نوشتن» همیشه به معنی شاد بودن نویسنده است؟

راهکار:

این متن پارادوکس زیبایی از تضاد ظاهر و باطن را نشان می‌دهد. شاید بتوان آن را به‌عنوان تمثیلی از «لبخند افسردگی» دید: هنرمندی که برای دیگران شادی می‌آفریند اما خود غرق در اندوه است. یک لایه دیگر این است: آیا نوشتنِ «دردناک» هم نوعی شادی برای خواننده نیست؟