کمیاب شدن مهربانی

چرا احساس می‌کنیم آدم‌های خوب تمام می‌شوند؟:

آیا می‌دانستید مغز ما به طور طبیعی به «سوگیری منفی» دچار است؟ یعنی خاطرات و تجربیات منفی را قوی‌تر و بیشتر از مثبت‌ها ثبت می‌کند. این مکانیسم تکاملی برای بقا مفید بود، اما باعث می‌شود تصور کنیم آدم‌های خوب دارند تمام می‌شوند، در حالی که شاید فقط چشم‌مان به خوبی‌ها عادت کرده. به این پدیده «توهم کاهش وفور» می‌گویند. سوال: آیا تا به حال دقت کردید که با از دست دادن یک آدم خوب، ناگهان یاد خوبی‌های دیگران هم می‌افتید؟

راهکار:

این جمله به‌طور ناخودآگاه از یک سوگیری شناختی به نام «توهم کاهش وفور» ریشه می‌گیرد: ذهن ما پس از از دست دادن یک چیز خوب، آن را کمیاب‌تر از همیشه تصور می‌کند. در واقعیت، شاید آدم‌های خوب هنوز هم به همان تعداد وجود دارند، اما ما فقط به دلیل تمرکز بر فقدان، آنها را نمی‌بینیم.