چرا آدمها برای کسی که نیست بیشتر دل میسوزونن؟:
در روانشناسی اجتماعی «اصل کمیابی» میگوید انسان به چیزهای دور از دسترس ارزش بیشتری میدهد؛ مغز غیبت را بهعنوان تهدیدِ از دست دادن پردازش میکند و سیستم لیمبیک واکنش عاطفی شدیدتری میسازد. پژوهشهای شرطیسازی نشان میدهد پاداش نامنظم و ناپایدار، یعنی همان کمرنگ شدنِ گاهبهگاه، قویترین ترشح دوپامین را ایجاد میکند، نه حضور مداوم. به همین دلیل است که رفتن، برخلاف فریاد، اهرم توجه میشود. به نظرت این دلتنگی عشق است یا اعتیاد به تناوب؟
راهکار:
این جمله بیشتر توصیف رابطههای با دلبستگی ناایمن است تا یک قانون جهانی. در دلبستگی امن، حذف ناگهانی خود معمولاً قهر دیده میشود، نه غیبت ارزشمند. پس بازیِ «کمرنگ شدن» فقط در رابطهای جواب میدهد که از قبل اضطراب و ناپایداری در آن وجود دارد.