نبودنت؛ وقتی یک تکه از روزت کم میشود:
مغز آدمها غیبت را «خلأ» نمیفهمد؛ پژوهشهای تصویربرداری عصبی نشان میدهند هنگام دلتنگی، ناحیهٔ قشر سینگولیت پیشین و اینسولا فعال میشوند و همین مناطق در تجربهٔ درد فیزیکی هم روشن میشوند. به بیان دیگر، «کم شدن یک تکه از روز» یک استعاره نیست؛ مغز فقدان را مثل زخم جسمی پردازش میکند. نکتهٔ جالبتر: نورونهای آینهای هنگام یادآوری فرد غایب، الگوی رفتاری او را در ذهن بازپخش میکنند تا جای خالی ملموستر شود. پس نبودن کسی یعنی مغز دارد سختتر از بودنش کار میکند.
راهکار:
بازتعریف کن: آن «تکهی کمشده» در واقع پلی است به حضور او در خاطرههایت؛ همان ساعتِ خالی را به مرور یک گفتگوی شیرین یا نوشتن یک دلنوشته اختصاص بده.